Kracht van emoties

 

Lieve Millennial,

Het is een tijd geleden dat ik geschreven heb.  Waarom?  Omdat ik vond dat ik alleen iets mocht posten als het perfect was.  Perfect in de ogen van wie?  Goede vraag.  Van iedereen die het zou lezen?!  Ja, lekker realistisch, ik weet het.  Maar toch weerhield het me van schrijven.  Of beter gezegd van posten.  Maandelijks begon ik vol goede moed aan een nieuw stuk, om het vervolgens weg te leggen en te vergeten.  Maar nu ga ik het toch echt doen, iets schrijven en het delen via het World Wide Web!

Misschien herken je jezelf niet in wat ik hierboven schrijf.  Misschien ook wel.  Of uit jouw perfectionisme zich op een andere manier.  Ik geloof namelijk dat iedereen een vorm van perfectionisme in zich heeft.  Iets wat voortkomt uit het feit dat we graag ergens bij willen horen.  Want als we de dingen goed doen, is de kans dat we geaccepteerd worden het grootst.  Maar dit perfectionisme kan ontzettend belemmerend werken.  Althans voor mij.  Het zorgt er namelijk voor dat ik mezelf niet altijd laat zien.  Dat ik veel nadenk en bezig ben met wat anderen vinden.  Dat ik het eng vind om mijn kwetsbaarheid te laten zien.  Niet altijd, want als ik me op mijn gemak voel, voel ik geen enkele belemmering.

Er zijn echter situaties waarin ik geloof dat alles goed doen en anderen niet tot last zijn de enige manier is waarop mensen mij zullen accepteren. Situaties waarin ik mijn onzekerheid niet mag laten zien.

Dus stop ik het weg, omdat ik vind dat ik me niet mag aanstellen en wil laten zien dat ik het onder controle heb.  Het resultaat?  Ik voel me onzeker én ben boos op mezelf omdat ik me onzeker voel.  Erg nuttig…  Ik doe krampachtig mijn best om het beeld dat anderen van me hebben te beïnvloeden, want als anderen me goedkeuren, voel ik me goed genoeg.  Nu ik dit zo opschrijf, besef ik me pas hoe belachelijk het klinkt!  En arrogant – alsof de hele wereld zich met mij bezighoudt!  Helaas (of juist niet), iedereen heeft het veel te druk met zichzelf.  Maar toch doe ik het.  Toch maak ik mezelf klein.  Niet altijd, maar vaak genoeg.  En op dat soort momenten ben ik niet authentiek.  Voor negatieve emoties is dan weinig ruimte.

Dat geldt, merk ik, over het algemeen in de wereld waarin wij leven.  We hebben het tenslotte goed.  Geluk ligt voor iedereen binnen handbereik, dus geen reden om niet positief te zijn, toch?

Tegenwoordig lijkt geluk het favoriete woord van elke marketeer.  En hoewel ik echt geloof dat we meer invloed hebben op ons geluk dan we denken, merk ik dat het woord ook recalcitrantie oproept. Omdat mensen geluk associëren met roze wolken, regenbogen en My Little Pony’s.  Voor mij heeft geluk daar weinig mee te maken.  Dat is blijdschap – een soort sfeer waarin je soms leeft als het meezit.  Niks mis mee, heel fijn zelfs, maar geluk ervaar ik meer als rust.  Als vertrouwen in mezelf.  Als een tevreden gevoel dat het leven is zoals ik verwacht dat het is.  Niet goed, niet slecht, maar gewoon zoals het hoort te zijn.  Het leven is niet altijd leuk.  Er zijn pieken en dalen.  Er zijn positieve en negatieve emoties. De trots die we voelen als we een compliment krijgen.  De spanning voor een belangrijke presentatie.  De verliefdheid aan het begin van een nieuwe relatie.  De onzekerheid als we beginnen aan iets nieuws.  Allemaal emoties.  Niet goed of fout.  Gewoon menselijk.  Deze menselijkheid verbindt ons.  Onze kwetsbaarheid verbindt ons.

Alleen dode mensen hebben geen emoties, vertelde Tal Ben-Shahar, professor in de Positieve Psychologie, me een aantal jaar geleden.

Dus tijd om onze emoties te laten zien.  Ze mogen er zijn.  Die van jou, die van mij, die van ons allemaal.  Wanneer we onszelf niet de ruimte gunnen om onze emoties te laten zien, geven we anderen ook niet de kans zich kwetsbaar op te stellen.  Dus ‘give yourself the permission to be human’.  Oftewel, accepteer dat niet alleen de positieve, maar ook de negatieve emoties bij het leven horen.  Door de negatieve emoties te accepteren, creëer je meer ruimte voor het positieve.  Er ontstaat een betere balans.  Een realistischere afspiegeling van de werkelijkheid.  Misschien kunnen we het realistisch optimisme noemen, zodat we niet vergeten onze focus op het positieve te houden.  Ja, dat werkt.  Voor mij…

Tot snel!

Sophie

 

 

Open brief aan alle millennials

 

Lieve Millennial,

Vandaag moest ik aan je denken.  Ik bedacht me namelijk dat het me soms moeilijk lijkt om jou te zijn.  Er zijn momenten waarop je heel stellig op me overkomt.  Alsof je precies weet hoe je toekomst eruit gaat zien.  Maar vaak genoeg zie ik ook een andere kant en vraag ik me af wie jij eigenlijk bent.  En wie je wilt zijn.  Waar je over droomt en wat je belemmert om deze dromen te realiseren.  Waarom je zo onzeker kunt zijn en het moeilijk vindt om keuzes te maken.  Ik snap het wel.  Het lijkt zo veel.  Alles kan, alles mag.  Een enorme vrijheid.  Een rijkdom.  Maar is dat het wel?  Van je ouders heb je meegekregen dat het niet uitmaakt wat je wordt, als je maar gelukkig bent.  OK, gelukkig…  Wanneer ben je gelukkig?  Goede vraag.

Als ik die vraag voor mezelf moet beantwoorden, moet ik denken aan dingen als ‘met mijn familie zijn’, ‘op een zonnige dag door het centrum van Amsterdam fietsen’, ‘een goed glas wijn’, ‘het gevoel dat ik na het sporten heb’, ‘een gezellig etentje met vrienden’, en zo kan ik nog wel even doorgaan.  Hmmmm, misschien is het minder ingewikkeld dan je denkt.  Of toch niet?  Er mist iets.  Geluk is meer dan leuke dingen doen.  Geluk is ook je nuttig voelen, iets nalaten en impact maken.  Iets creëren waar je trots op bent, waar je waarde aan hecht, waarmee je andere mensen raakt, en misschien zelfs wel indruk op ze maakt.  En dan voelt de oneindige keuzevrijheid ineens overweldigend.

Want waar begin je als je altijd te horen hebt gekregen dat je alles kunt bereiken wat je wilt.  Met andere woorden, als structuur en kaders ontbreken.  Hoe bepaal je wat jouw pad wordt?  Hoe ontdek je jouw verhaal?

In een wereld waarin je op elk moment van de dag geconfronteerd wordt met de, op het eerste gezicht, fantastische verhalen van anderen – van je vrienden, vrienden van vrienden, vrienden van vrienden van vrienden, etc.  De keuze is te groot, het werkt verlammend.  Niks lijkt goed genoeg om aan de verwachtingen van ‘gelukkig’ zijn te kunnen voldoen, want er komt altijd wel iemand voorbij die gelukkiger lijkt, toch?

Ik gun het jou zó om te midden van deze ruis ‘jouw stem’ te vinden.  Om te weten wie je ècht bent.  En wat je ècht wilt.  Maar ik wil je ook waarschuwen dat jezelf kennen pas het begin is, want gelukkig zijn komt niet aanwaaien.  Je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk.  Dat klinkt heel logisch, maar lees die zin nog eens een keer: jij bent verantwoordelijk voor je eigen geluk.  Verantwoordelijk om geluk te vinden in de kleine dingen in het leven.  Maar ook om uit te zoeken wat jou op langere termijn gelukkig maakt.  Wat is belangrijk voor je?  Op welke manier wil jij het verschil maken?  Probeer deze vragen eerlijk voor jezelf te beantwoorden.  Zonder de stemmen te horen die zeggen dat het niet kan of niet goed genoeg is.  En besef je dat het niet altijd makkelijk zal zijn.  Niet alleen zul je geduldig moeten zijn, je zult ook mensen ontmoeten die je niet geweldig, knap, slim en aardig vinden (sorry to burst your bubble).

Er zullen momenten zijn waarop alles tegen lijkt te zitten.  Momenten waarop stoppen en weglopen de beste optie lijkt.  En dat is helemaal ok, het hoort erbij.

Dus zet dan door.  Durf te falen, want alleen dan kun je leren.  De meest succesvolle mensen hebben vaker gefaald dan succes geboekt.  Het gaat alleen vanzelf als je er hard voor werkt.  Dat klinkt tegenstrijdig, maar het is waar.  We zijn gewend om meteen te krijgen wat we willen – wil je eten?  Deliveroo komt het brengen.  Wil je daten?  Swipe een paar keer naar rechts.  BAM, instant gratification!  Maar in de grote mensen wereld worden dromen gerealiseerd door hard te werken en geduldig te zijn.  En op je bek te gaan.  Meer dan eens.  Maar dan sta je gewoon weer op en probeer je het opnieuw.  Net zoals toen je leerde lopen.  Dat is je uiteindelijk ook gelukt, toch?

En voordat je denkt dat je dit helemaal alleen moet doen, geen zorgen.  Ik zal er zijn, en met mij nog vele anderen, als trouwe fans.  Om je aan te moedigen en op te vangen.  Om je vragen te beantwoorden en streng voor je te zijn.  Om je de weg te wijzen en overwinningen te vieren.  Ik heb er namelijk alle vertrouwen in dat jij alles in je hebt om te worden wie je wilt zijn.  Maar wie ben jij?  Wie ben je echt?  Wat zegt jouw stem?  Wat hoor je als je je voor alle ruis van de buitenwereld afsluit?  Volg je hart, werk hard, faal, ga op zoek naar een fanclub en vier successen.  Dan kom je er wel.  Echt!  Geloof mij maar.

Liefs,
Sophie