Kracht van emoties

 

Lieve Millennial,

Het is een tijd geleden dat ik geschreven heb.  Waarom?  Omdat ik vond dat ik alleen iets mocht posten als het perfect was.  Perfect in de ogen van wie?  Goede vraag.  Van iedereen die het zou lezen?!  Ja, lekker realistisch, ik weet het.  Maar toch weerhield het me van schrijven.  Of beter gezegd van posten.  Maandelijks begon ik vol goede moed aan een nieuw stuk, om het vervolgens weg te leggen en te vergeten.  Maar nu ga ik het toch echt doen, iets schrijven en het delen via het World Wide Web!

Misschien herken je jezelf niet in wat ik hierboven schrijf.  Misschien ook wel.  Of uit jouw perfectionisme zich op een andere manier.  Ik geloof namelijk dat iedereen een vorm van perfectionisme in zich heeft.  Iets wat voortkomt uit het feit dat we graag ergens bij willen horen.  Want als we de dingen goed doen, is de kans dat we geaccepteerd worden het grootst.  Maar dit perfectionisme kan ontzettend belemmerend werken.  Althans voor mij.  Het zorgt er namelijk voor dat ik mezelf niet altijd laat zien.  Dat ik veel nadenk en bezig ben met wat anderen vinden.  Dat ik het eng vind om mijn kwetsbaarheid te laten zien.  Niet altijd, want als ik me op mijn gemak voel, voel ik geen enkele belemmering.

Er zijn echter situaties waarin ik geloof dat alles goed doen en anderen niet tot last zijn de enige manier is waarop mensen mij zullen accepteren. Situaties waarin ik mijn onzekerheid niet mag laten zien.

Dus stop ik het weg, omdat ik vind dat ik me niet mag aanstellen en wil laten zien dat ik het onder controle heb.  Het resultaat?  Ik voel me onzeker én ben boos op mezelf omdat ik me onzeker voel.  Erg nuttig…  Ik doe krampachtig mijn best om het beeld dat anderen van me hebben te beïnvloeden, want als anderen me goedkeuren, voel ik me goed genoeg.  Nu ik dit zo opschrijf, besef ik me pas hoe belachelijk het klinkt!  En arrogant – alsof de hele wereld zich met mij bezighoudt!  Helaas (of juist niet), iedereen heeft het veel te druk met zichzelf.  Maar toch doe ik het.  Toch maak ik mezelf klein.  Niet altijd, maar vaak genoeg.  En op dat soort momenten ben ik niet authentiek.  Voor negatieve emoties is dan weinig ruimte.

Dat geldt, merk ik, over het algemeen in de wereld waarin wij leven.  We hebben het tenslotte goed.  Geluk ligt voor iedereen binnen handbereik, dus geen reden om niet positief te zijn, toch?

Tegenwoordig lijkt geluk het favoriete woord van elke marketeer.  En hoewel ik echt geloof dat we meer invloed hebben op ons geluk dan we denken, merk ik dat het woord ook recalcitrantie oproept. Omdat mensen geluk associëren met roze wolken, regenbogen en My Little Pony’s.  Voor mij heeft geluk daar weinig mee te maken.  Dat is blijdschap – een soort sfeer waarin je soms leeft als het meezit.  Niks mis mee, heel fijn zelfs, maar geluk ervaar ik meer als rust.  Als vertrouwen in mezelf.  Als een tevreden gevoel dat het leven is zoals ik verwacht dat het is.  Niet goed, niet slecht, maar gewoon zoals het hoort te zijn.  Het leven is niet altijd leuk.  Er zijn pieken en dalen.  Er zijn positieve en negatieve emoties. De trots die we voelen als we een compliment krijgen.  De spanning voor een belangrijke presentatie.  De verliefdheid aan het begin van een nieuwe relatie.  De onzekerheid als we beginnen aan iets nieuws.  Allemaal emoties.  Niet goed of fout.  Gewoon menselijk.  Deze menselijkheid verbindt ons.  Onze kwetsbaarheid verbindt ons.

Alleen dode mensen hebben geen emoties, vertelde Tal Ben-Shahar, professor in de Positieve Psychologie, me een aantal jaar geleden.

Dus tijd om onze emoties te laten zien.  Ze mogen er zijn.  Die van jou, die van mij, die van ons allemaal.  Wanneer we onszelf niet de ruimte gunnen om onze emoties te laten zien, geven we anderen ook niet de kans zich kwetsbaar op te stellen.  Dus ‘give yourself the permission to be human’.  Oftewel, accepteer dat niet alleen de positieve, maar ook de negatieve emoties bij het leven horen.  Door de negatieve emoties te accepteren, creëer je meer ruimte voor het positieve.  Er ontstaat een betere balans.  Een realistischere afspiegeling van de werkelijkheid.  Misschien kunnen we het realistisch optimisme noemen, zodat we niet vergeten onze focus op het positieve te houden.  Ja, dat werkt.  Voor mij…

Tot snel!

Sophie

 

 

Leave a Reply